Ik ben nu al drie jaar en zeven maanden oud!
Dat begint echt te tellen, nietwaar?
Ik moet nog een beetje ouder worden - hoewel met mijn 1 meter en 9 centimeter dat misschien niet het juiste woord is - en dan kan ik volgens mama eindelijk gele oorbellen dragen, een bezoekje brengen aan Belle in haar kasteel, mama helpen in de keuken, en lippenstift dragen (of was dat nu alleen maar een droom?).
Over tellen gesproken: dat kan ik al heel goed.
Ik kan gemakkelijk tot dertig tellen. En als papa of mama me helpt om over die dertig heen te komen, kan ik weer een nieuwe reeks van tien beginnen.
De dagen van de week zijn ook al een stuk makkelijker, vooral als ik er zin in heb.
En ik weet al goed het verschil tussen links en rechts. Knap, hè?
Maar spelen lukt me nog niet helemaal alleen.
Mijn spel bestaat vooral uit het in- en uitladen van tasjes, een winkelwagentje, en de poppenwagen... Maar daar houdt het ook wel op.
Ik ben een echte verzamelaar. Ik wil alles hebben wat ik zie, van het kleinste papiertje tot de nieuwste speeltjes in de winkel.
En wanneer ik iets vind of krijg, is het niet om mee te spelen, maar om het op te bergen in één van mijn systemen.
Dit kan een verborgen systeem in mijn hoofd zijn dat me helpt te ordenen, of een van mijn visuele opbergsystemen zoals een speelgoedwinkelwagentje.
Wat ik ook goed kan tijdens het spelen, is koffietjes inschenken en stukjes taart uitdelen aan iedereen. Maar dat is natuurlijk alleen maar doen alsof! Wanneer ik dit bij andere kinderen of volwassenen zie, kan ik het goed nadoen.
Zo heb ik er al voor gezorgd dat mama en papa een enorme cafeïneverslaving hebben en bijna obesitas hebben. Maar ach, het is voor een goed doel, toch?
En ik hoor ze toch niet klagen (met mijn gehoorbescherming op).
Om me te helpen tijdens het spelen, hebben mama en papa een nieuw systeem bedacht.
In onze woonkamer staat nu een echte speelkast (*) met al mijn speelgoed mooi geordend in dozen. Op elke doos plakt een foto van wat erin zit.
(*) Ja hoor, leve Ikea:
Lieve Ikea, jullie mogen ons altijd sponsoren voor deze extra reclame. Ik ben dol op jullie gele zakken, gele karretjes, gele zakken, gele frietjes, gele zakken...
Maar waarom moeten mama en papa altijd die lelijke blauwe zak kopen? Dat snap ik nog steeds niet.
Om het overzichtelijk te houden, hebben we ook een grote selectie gemaakt.
In elke groene doos mag maar één spel zitten, met enkele uitzonderingen.
Zo ziet mijn systeem eruit:
Doos 1:
1 pen + schrift
Doos 2:
Kleurpotloden + wit papier + kleurprent
Doos 3:
3 puzzels van Jules, elk in een apart diepvries(Ikea)zakje gesorteerd
Doos 4:
2 puzzels van de prinsessen, elk in een apart diepvries(Ikea)zakje gesorteerd
Doos 5:
2 cd's met rustige kinderliedjes (K3 laten we even voor minder rustige momenten)
Doos 6:
3 boekjes van Bumba
Doos 7:
3 boekjes van K3
Doos 8:
3 boekjes van Pippo
Doos 9:
3 andere boekjes
Doos 10:
Zonnebril + geldbeugel (jammer genoeg zonder centjes)
Doos 11:
Dokterstas
Doos 12:
Telefoon + kassa
Doos 13:
Dansmat
Doos 14:
Blokken
Doos 15:
Mini loco
Af en toe wordt de inhoud van een doos veranderd, maar dat hoeft van mij niet zo vaak.
Wat ben ik blij met mijn nieuwe systeem!
Het is alleen jammer dat Ikea geen gele dozen verkoopt.
Met het stappenplan dat nu boven mijn speelgoedclassificatiesysteem hangt en mijn time timer die aangeeft hoe lang ik het spel moet spelen, kan ik me nu veel beter en vrijer bewegen tussen al die felle kleuren, scherpe geluiden en ongestructureerde hoopjes.
Ik heb mijn speelgoed nog nooit zo mooi gevonden!
Wat een vreugde brengt mijn nieuwe speelhoek!
Reactie plaatsen
Reacties