Brief aan de minister van onderwijs

Elf jaar geleden werd er in een klein arbeidershuisje een prachtig, goedlachs meisje, (we zullen haar op goedvallen uit Lucie noemen) verwelkomd door haar ouders. Zowel haar mama als papa waren opslag verliefd op haar.

De eerste zes maanden gingen zorgeloos voorbij: Papa gaan werken, mama thuis met de kleine spruit, die op haar beurt zorgeloos alle harten deed smelten.

Het zou het perfecte instagram-gezinnetje kunnen zijn, dat mooi elke mijlpaal via sociale media kon registreren en dit in de eerste zes maanden van hun kleine prinsesjes sprankelende leven.

Een goede eter, perfecte slaper, lacht naar de mama, maakt geluidjes … Kortom, alles verliep volgens het boekje.

Die prachtige gekleurde plaatjes met jaloersmakende filtertjes die elk gelukzalig stapje zouden vastleggen voor later, werden al snel gebundeld in een stoefboekje voor de grootouders.

Na zes maanden heerlijk genieten, moest de mama van de kleine spruit terug aan het werk.

Dochterlief, werd op 1 september 2011 in de crèche naast mama’s werk afgezet.

1 september!? Jaja, tweemaal stof tot nadenken én creëren van roddels: ‘De mama was toch wel geen leerkracht zeker!? Van dat soort dat leeft van vakantie tot vakantie, dat teert op hun lesvoorbereidingen en poen schept dat het niet normaal is.’

Maar goed, dat even ter zijde… want we dwalen af van de kern van het verhaal.

Na een weekje crèche werd het insta’gezinnetje plots wakker geschud. Hun voordien – steeds zo rustige en goedlachse dochter – werd op een mum van tijd een wervelwind aan emoties, een vat vol verrassingen, maar werd jammer genoeg ook om de haverklap ziek.

Maar sprookjesgeweis – alsof er een goede fee zich met gemoeid had – was Lucie op de crèche, steevast haar voorbeeldige zelve. Lief, flink, een zonnetje, enthousiast … tot ze thuis kwam.

Eens thuis bij mama en papa, maakte ze elke avond koorts, moest ze meermaals overgeven en sliep de - eerder immers altijd vrolijke - peuter bijna niet. Toch vertrok deze mama - met dochterlief achterop de fiets – elke ochtend vol goede moed naar het werk en de crèche.

Mama- al gedreven in de nieuwe discipline ‘sussend-fietsen’, zette na de fietstocht haar oogappel - ondertussen al minutenlang krijsend in het fietstoeltje - af aan de grote bruine poort van de kinderopvang.

Alsof de goede fee haarzelve mama en dochter zou staan opwachten aan die houten poort, veranderde het huilerige meisje bij het aanzien van diezelfde houten poort in een plichtsbewuste peuter.

Op ditzelfde élan gingen de dagen en nachten ‘stilletjes’ aan voorbij. Daar waar de dagen door gebrek aan slaap langer werden, kortten de nachten zienderogen in.

Meermaals werden voor zowel mama als dochterlief de aanwezigheden op respectievelijk de school en de crèche onderbroken. Dit vaak gedurende periodes van een paar weken, soms met langere periodes ten gevolgen van o.a. uitdroging door herhaaldelijk te moeten overgeven in combinatie met een te weinig aan slaap.

Raar maar waar, al deze lichamelijke ongemakken verdwenen, wanneer dochterlief een aantal dagen thuis bleef in haar veilige maar vooral rustige nest.

Na de peuterklas was het kleine meisje volledig uitgeput van de reeds geleverde prestaties op school. Ook mama en papa zaten aan het einde van hun Latijn door een gebrek aan nachtrust en een hoofd vol kopzorgen over de toekomst van de kleine meid.

Om allen even op krachten te komen werd de eerste kleuterklas tot eind januari doorgebracht binnen een ziekenhuisschool, type 5. Het andere deel van het schooljaar werd gestart in een kleiner wijkschooltje met aanzienlijk minder prikkels.

Want ondertussen had de goede fee de ouders reeds ingelicht over een onomkeerbare toverspreuk die bij de geboorte van kleine Lucie uitgesproken zou zijn.

Geen vloek, zo zou ik het zeker niet willen noemen, maar een spreuk - genaamd autisme – die ervoor zou zorgen dat verwerken van prikkels anders kan verlopen dan wat de maatschappij verwacht.

Omdat de overprikkeling bij Lucie telkens zorgden voor lichamelijke uitval en hele dagen school lopen geen optie was, besloten de ouders in samenspraak met de school en de kinderpsychiater om Lucie halve dagen school te laten lopen.

Maar voor ze dit mocht proberen, moest er toch nog wel eerst even type 9 uitgetest worden.

Want geef toe, lieve minister, voor de insta’pagina van het ministerie van toverkunst, zou het niet mooi staan moest de vooropgestelde tijdlijn niet mooi opgevolgd worden.

Jammer genoeg voor de tijdlijn kwamen in die ‘type 9 periode’ eerder een aantal minder fraaie plaatjes op de voorpagina terecht.

Ik kan u garanderen, lieve minister, dat slapeloze nachten in combinatie met overgeven en koorts per direct voor een sepiafilter zorgen op uw beeldige plaatjes.

Twee maandjes ‘type 9’ later en menig sepiaplaatjes op de tijdlijn rijker, zorgden er voor dat dochterlief uitviel tot eind december.

Terugkeren naar het reguliere onderwijs binnen de derde kleuterklas was geen optie voor de ouders, maar binnen type 9 blijven zou ook weinig toekomstperspectief bieden voor de kleine Lucie.

Gelukkig kwam het gezin opnieuw een goede fee tegen die ervoor zorgde dat de kleine meid, een jaartje vlugger, vanaf januari dat schooljaar kon aansluiten in het eerste leerjaar binnen het reguliere onderwijs en dit met halve dagen.

De leergierige kleuter had zichzelf reeds leren lezen en kon op die manier op eigen tempo wennen aan de lagere school.

U denkt het zelf al, wanneer er een goede fee in het spel is, zal het ongeluk waarschijnlijk al om de hoek loeren.

Dit ongeluk zetelde voornamelijk op dure stoelen in onbereikbare stenen burchten waar voetvolk weinig tot geen toegang kreeg.

Deze vaak onbereikbare groep raadsmannen, want zo komen ze over bij het voetvolk, communiceerden ook op zeer vreemde wijze, die voorheen nog niet bekend was bij de ouders van de kleine Lucie.

Deze bureaucratische conversatie werd later ‘de monoloog’ genoemd.

Terwijl de raadsmannen bleven smijten met dure woorden en hun blinkende kasten trachtten te vullen met talloze holle dossiers, merkten de ouders van Lucie dat hun dochter echter vele talenten had. Naast een pientere jonge dame, had ze ook gevoel voor humor, was ze zorgzaam, had ze oog voor detail en bovenal, was ze een gigantische doorzetter.

Een jaartje jonger dan de andere leerlingen, slaagde ze er in om het eerste, tweede, derde en vierde leerjaar bol te werken met halve dagen school te lopen aangevuld met bednet en tijdelijk onderwijs aan huis.

De tijdlijn van het Insta’gezinnetje werd die jaren gevuld met een mengeling van vrolijke kiekjes afwisselend met fletse sepia-exemplaren.

De vrolijke kiekjes werden meermaals genomen tijdens prikkel-arme momenten, wanneer (de ondertussen al ietwat grotere) Lucie haar rust had gevonden binnen het veilige warme nest dat begrip toonde voor dat deel dat de maatschappij haar niet kon bieden.

Maar strijdvaardig en met een lach op haar gezicht ging ze elke dag de – voor haar – ongestructureerde, chaotische en veel te luide wereld in.

Ze deed dit goed volgens het ministerie van toverkunst: Ze leerde omgaan met verschillende situaties, paste zich aan aan wat de maatschappij van haar verwachtte, maakte vriendjes op school en gaf ze weer af na alweer een schoolwissel ten gevolgen van een steeds meer afnemend energiepijl.

Want waar het ministerie van toverkunst geen oog voor had, was dat Lucie elke middag (want hele dagen school waren nog steeds geen optie) thuis kwam als een wrak. Ze liet dit nog niet zien, want ze moest nog online komen via bednet of onderwijs volgen bij de TOAH-juf.

Maar eens de show was afgelopen, de camera’s stopten met draaien en Lucie weer zichzelf mocht zijn, kwam de dagelijkse weerbots al snel om de hoek kijken.

Koorts maakte plaats voor nachtmerries, overgeven keerde zich om naar maagontstekingen en reflux en als kers op de taart zorgden alle prikkels van de voorbije dag ook nog eens voor een aantal special effects, zoals draaiingen en flauwvallen.

Maar niet getreurd lieve minister. Volgens uw raadsmannen deed Lucie het nog steeds geweldig! Ze kreeg zelfs een plaatsje in het holle boek van uw ministerie onder het hoofdstuk ‘geslaagde trajecten’.

Een traject dat waar kon gemaakt worden door uw specifiek uitverkoren en speciaal opgeleidde équipe dat uitgebreide kennis van zaken had aangaande onomkeerbare spreuken.

Geef toe, meneer de minister: Dit geeft toch een sussend gevoel, niet!?

De ouders van Lucie waren dan ook héél blij en vereerd te mogen vernemen van uw externe afgevaardigden op school, dat er geen hulpvragen waren binnen de klaswerking.

Gelukkig boden ze spontaan aan om Lucie haar kamer een bezoekje te brengen en te kijken of haar bed wel in de goede richting stond. Want weet u meneer de minister, de ouders hadden hier echt behoefte aan: een gratis make-over van hun dochters veilige haven.

Gelukkig weten uw raadsmannen op alles een antwoord.

Jammer genoeg zijn die holle boeken met massa’s vernieuwende en bruikbare tips, niet makkelijk toegankelijk voor het gewone voetvolk.

Hadden de ouders geweten dat, simpelweg een bed verplaatsen, ‘DE’ oplossing zou zijn voor de vele lichamelijke klachten van hun dochter, ze zouden al lang gebruik gemaakt hebben van deze gouden raad.

Wat ik me echter afvraag als schrijfster van dit prachtige sprookje, onder welk hoofdstuk kan ik deze tips vinden in het holle boek?

Ik veronderstel dat ik eerst moet doorbladeren naar de ‘A’ van autisme, maar voor de subcategorie twijfel ik toch wel wat.

Moet ik zoeken onder de ‘O’ van onwetendheid, de ‘Z’ van zoethoudertjes of de ‘F’ van flaters?

Ik zou u en uw raadsmannen toch zelf ook nog een kleine tip willen geven: noteert u aub ook de coördinaten er bij voor de optimale oriëntering van het bed. Want uit goede bron vernam ik als schrijfster dat de ouders nooit dé perfecte richting gevonden hebben om zo alle kwaaltjes van dochterlief te doen verdwijnen.

Door het opstapelen van deze lichamelijke ongemakken viel dochterlief na het vierde leerjaar dan toch weer uit.

Een grote ontgoocheling voor Lucie, want in haar ogen had ze gefaald. Voor haar voelde het aan alsof ze niet goed genoeg was. Zonder het zelf te willen, legde ze haar lat nog wat hoger en werd ze nog perfectionistischer en kreeg ze nog meer faalangst.

De ouders besloten naar het lichaam van hun kind (en een aantal 'fluisterende' instanties) te luisteren en gingen opnieuw de uitdaging aan binnen type 9.

Ook nu weer was hun dochter strijdvaardig en enthousiast om de nieuwe uitdaging vol goede moed aan te gaan.

Opnieuw moest ze vrienden achter laten, maar raapte ze al haar moed bijeen om weer nieuwe vrienden te kunnen maken.

Want weet u, meneer de minister: omdat alle energie van Lucie uitging naar ‘fitten’ in de schoolse maatschappij, kon ze geen hobby’s volhouden. Vrienden konden dus enkel via school gemaakt worden en in haar situatie dus ook weer afgegeven worden.

Weerom pasten ook de ouders van Lucie heel hun planning aan om ook deze nieuwe stap weer alle kansen te kunnen geven en te hopen dat uw raadsmannen weer een extra vinkje konden bijzetten in hun holle boek bij het hoofdstuk ‘geslaagde trajecten’.

Maar helaas-pindakaas. Iets meer dan een maand hield de dappere meid het vol.

Tegen de herfstvakantie was ze weer volledig op. Ze haalde in de klas de middag zelfs niet en kwam niet meer tot leren.

De bezorgde ouders lieten Lucie thuis en merkten al vlug dat hun dochter lichamelijk weer veel te diep gegaan was.

Even twijfelden ze nog om weerom de gouden tip van eerdere raadsmannen op te volgen en haar bed te verplaatsen, maar toch was er iets dat hen hierin tegenhield.

De mama van het meisje begon zelf aan een dossiertje te werken in de hoop haar dochter thuisonderwijs te kunnen geven. Dit dossiertje werd door uw raadsmannen goedgekeurd.

Met veel respect en enthousiasme, grepen de ouders deze kans met beide handen en begonnen weerom te puzzelen en te plannen.

En zo geschiedde het: Er werd anderhalf schooljaar lang POAH of permanent onderwijs aan huis toegekend.

De rest van het lopende schooljaar werd voor zowel de ouders als dochterlief een periode om te recupereren en lichamelijk terug gezond te geraken. Een periode om terug in slaap te kunnen geraken zonder angstaanvallen, een periode om opnieuw te kunnen eten zonder nadien hiervan een tweede keer te mogen genieten.

Mama- en papa-lief merkten al snel dat dit een werk van lange adem zou worden.

In september 2022, startten mama en dochter onder het statuut ‘permanent onderwijs aan huis’ aan een nieuw hoofdstuk. Het plan was simpel en glashelder:

Het schoolse werd thuis voorzien zodanig dat er speling kon zijn naargelang bepaalde activiteiten en lichamelijke draagkracht. Voor de eerste keer kon Lucie ook een hobby kiezen.

Ze bloeide helemaal open tijdens de trainingen van de meisjesvoetbal. Ze maakte er al snel vriendinnen en hoorde eindelijke, na jaren, bij een groep.

Was het tijdens een training wat druk geweest en kreeg Lucie een weerbots, kon mama dit al snel opvangen door de lessen even te switchen én dit met een voortdurende kijk op de balans cognitie versus sociale contacten.

Het systeem bleek een succesverhaal: voor de eerste keer kon het meisje blijvende contacten hebben en vrienden maken, zonder ziek te vallen.

Ook de leerstof pikte ze terug goed op en eindelijk, als kers op de taart, sliep ze sinds oktober herhaaldelijik door al dan niet nog gepaard met jammerlijke nachtmerries.

Lieve minister, u hoort het al… zowel de ouders, de school als de kinderpsychiater zagen voor het eerst in lange tijd toekomst voor Lucie.

Een kans om haar verder te ontplooien, op zoek te gaan naar wie ze is, fouten te maken zoals ook andere kinderen en volwassenen dit mogen doen.

Een nieuw schooljaar werd uitgestippeld, bekeken en besproken.

De ouders zouden nog meer inzetten op aanleren van executieve functies alsook op het werken aan haar faalangst.

Er werden ook reeds contacten gelegd met middelbare scholen om te kijken hoe Lucie het best kon voorbereid worden naar later toe. Maar ook daar stootte de mama jammer genoeg op systemen die het onmogelijk maakten iets constructiefs op poten te zetten.

Want ja, lieve minister… Dan mag je nog zo goed voorbereid zijn op een school, wanneer het inschrijvingsbeleid het niet toelaat om naar een school van keuze te gaan, ben je in vele gevallen eraan voor de moeite. Ook al vind je een school die een traject durft aan te gaan en buiten de lijntjes durft te kleuren.

Een verlenging van de POAH werd dan ook opnieuw ingediend. Op deze manier hoopten zowel de ouders, de school als de kinderpsychiater om Lucie de kans te geven haar getuigschrift te behalen van de lagere school.

Eind juni zaten uw raadsmannen samen om het dossier te bekijken.

Ik kan me als schrijfster zo voorstellen hoe het er aan toegegaan moet zijn. In mijn gedachten stel ik mij het ministerie van toverkunst voor, allen op hun dure stoelen in maatpak, dossiertjes nemen uit de blinkende kast om deze één voor één te bespreken

Ik ben er ook van overtuigd dat in deze kast zeer veel dossiertjes zullen liggen. Allen van ouders die hun hoop volledig op u en uw raadsmannen gesteld hebben.

Op diezelfde manier ben ik er ook ten stelligste van overtuigd dat uw raadsmannen (en uiteraard ook -vrouwen) handen te kort hebben om elk dossier grondig te bespreken en zich in te leven in wat er zich voor deze vergaderdag allemaal afspeelde in elk gezin.

Maar los daarvan vind ik het toch zeer moeilijk te vatten hoe deze conversatie eraan toe zou gegaan zijn…

Dossier 5324: 'Lucie’

Wat lezen we hier?

- ‘speelt voetbal en heeft vriendinnen.’

Wat kunnen we terugvinden in ‘de holle map’?

- ‘onder de ‘A’ van autisme, subcategorie ‘hobby’s’: mogelijkheden in combinatie met POAH: wie een hobby aan kan, kan ook terug naar school.’

Wat noteren we?

- ‘POAH geweigerd’

Want deze boodschap kregen de ouders ook via een kort telefoontje...
'Mevrouw, we lezen dat uw kind nu één keer per week voetbalt. Dan kan ze ook naar school gaan.'

Lieve minister, u begrijpt dat dit voor deze ouders en hun dochter een mokerslag in het gezicht is.

Kan u een schools systeem vinden waar deze meid zich goed kan voelen, tot presteren komt én vrienden mag en kan hebben?

Is uw geweten gesust na het lezen van dit sprookje?

Kan u verklaren waarom de expertise van een kinderpsychiater, de ervaring van een school en de kennis van de ouders die hun dochter al 11 jaar zien groeien en bloeien al dan niet ten kosten van haar eigen gezondheid, minder waard is dan de beslissing van uw raadsmannen afgaande op een dossiertje?

‘HET’ systeem en de knopen die u en uw raadsmannen doorhakken op basis van wat statistieken en holle mappen, zorgen er voor dat er weer een kind verloren loopt binnen het onderwijssysteem.

Dit kind heeft geluk dat haar ouders zelf in het onderwijs staan en alles proberen doen om haar toch die kansen te geven.

Dit kind zal, ondanks het geloof van de ouders in de kracht en wijsheid van alle leerkrachten en de onvoorwaardelijke liefde en gedrevenheid die deze leerkrachten dag in, dag uit geven aan hun leerlingen, toch uit het systeem geschreven worden. Niet omdat de ouders niet geloven in deze leerkrachten, wel omdat op één vergadering met één penkrabbel de toekomst van hun dochter bepaald wordt.