Boodschap van algemeen nut:
In "Begrijp je kind beter: 'What's in a name'" biedt Lizzy een unieke kijk op haar ervaringen van de afgelopen 10 jaar. Ze deelt haar perspectief als persoon met autisme én als ouder van een dochter met autisme.
Houd er rekening mee dat haar opvattingen kunnen afwijken van die van u of anderen. Dit gedeelte is dan ook geen wetenschappelijk onderzoek!
Mijn etiketje
Etiketjes! Een onderwerp waar velen van huiveren.
Eerlijk gezegd was ik in het begin ook allesbehalve een voorstander. Het blijft me vaak zwaar vallen dat mensen gelabeld moeten worden.
Je volledig laten onderzoeken, onderworpen worden aan vragenlijsten en kritische blikken ondergaan...
Er is niets zo onaangenaam als het gevoel te hebben gekeurd te worden, alsof je een zielige puppy bent dat in het asiel wordt uitgekozen.
Terwijl je in een hokje wordt geduwd, bespreken mensen in dure pakken je alsof je slechts een nummer bent in hun dossier.
Toch heb ik mijn visie de afgelopen 15 jaar deels herzien.
Het lijkt me alleen zinvol om een etiketje aan te vragen wanneer dit daadwerkelijk de levenskwaliteit van de betrokken persoon verbetert.
Helaas leven we in een maatschappij waar je vaak een label nodig hebt om in aanmerking te komen voor beschikbare hulp.
Toch kan de weg naar de juiste hulp lang en omslachtig zijn. Vaak blijkt de ondersteuning die uiteindelijk wordt aangeboden, niet echt noodzakelijk. Veel 'hooggeplaatste' professionals in dure pakken baseren hun adviezen te vaak op holle woorden uit dure boeken. Er bestaan nog te veel stereotype denkpatronen die ervoor zorgen dat mensen met de diagnose ‘autisme’ vaak worden gelabeld met een standaard ‘etiket’.
Mij doet het steeds denken aan het halen van een hond uit een dierenasiel en op het paspoort simpelweg ‘hond’ noteren, zonder rekening te houden met de specifieke behoeften van elk ras.
Maar laten we eerlijk zijn: heeft een chihuahua dezelfde behoeften als een Engelse Bulldog?
Gelukkig is er de afgelopen jaren al een aanzienlijke vooruitgang geboekt en is de kennis over autisme veel specifieker geworden. Desondanks stuiten veel gezinnen, net als wij, nog steeds op de stereotype kijk die velen – ook hulpverleners – nog steeds hanteren. Het feit dat deze beelden nog te vaak in de media worden getoond, helpt ook niet mee.
Het is hoog tijd om hierin verandering te brengen.
Hokjesdenken is de automatische neiging van onze hersenen om mensen, situaties of voorwerpen in te delen in simpele categorieën (hokjes) en daar beperkte eigenschappen aan te koppelen. Dit vormt vaak een negatief beeld.
Doel:
- de ingewikkelde wereld eenvoudiger voorstellen
- geeft rust in het hoofd
- helpt situaties sneller in te schatten
Gevolgen:
- het vormen van vooroordelen
- stereotype kijk op de wereld: op basis van één kenmerk (uiterlijk, beroep) een oordeel vormen
